Leuk en vooral heel lekker voor het weekend deze krokante zoutjes.
Ik maak ze het liefst met feuilles de brick (brickdeeg) en dat deeg koop ik bij de horeca groothandel.
In Frankrijk is het bij elke supermarkt te koop, maar in Nederland zijn we nog niet zo ver.
Ik heb het wel gezien bij Marokkaanse winkels en als het daar niet lukt, is filodeeg een goed alternatief, de degen lijken op elkaar en zijn flinterdun.
Je kunt de deegvellen vullen en er pakketjes van maken, maar deze zoutjes maak je zonder vulling, alleen met enkele smaakmakers als komijn- en sesamzaadjes en geraspte kaas.
Feuiles de brick zijn grote ronde vellen, die vouw ik dubbel voordat ze de oven ingaan en met filodeeg gebeurt hetzelfde, alleen zijn deze vellen rechthoekig.
Zo ontstaan grote rustieke halve maanvormige of rechthoekige krokante ‘zoutjes’ waarvan je stukjes afbreekt…. heerlijk.
Het is zaak om snel te werken met deze dunne deegvellen omdat ze vlug uitdrogen, gebruik daarom vel voor vel en dek de vellen die nog niet worden gebruikt af met een vochtige doek of met plasticfolie.
De gebakken zoutjes kunnen in een goed afgesloten trommel een tot twee dagen worden bewaard.

Paul Bocuse, de bekende Franse chef, is inmiddels 87 jaar.
Hoewel hij niet meer kookt, komt hij toch elke dag even in zijn restaurant in Collonges-au-Mont-d’Or, vlakbij Lyon.
Er waren tijden dat elke kok wilde koken zoals monsieur Paul, maar die liggen alweer ver achter ons. Inmiddels wordt er veel lichter en eigentijdser gekookt dan tijdens de hoogtijdagen van deze klassieke Franse kok.
Paul Bocuse is heel belangrijk geweest voor de Franse gastronomie, maar ook voor de gastronomie in het algemeen. Hij schreef een groot aantal kookboeken, waaronder ook enkele met gemakkelijke, goed maakbare gerechten voor thuis.
Een van zijn ‘thuisgerechten’ is deze gegratineerde macaroni, waarvan de oude meester zelf zegt: ‘je moet niet bang zijn voor room en boter’.
En dat is waar, dit gerecht is zeer rijk, ik maak het zo nu en dan als bijgerecht bij geroosterd vlees of gepocheerde vis, want als compleet pastagerecht vind ik het veel te zwaar.
Natuurlijk kan het gerecht minder rijk gemaakt worden, maar dat gaat dan wel ten koste van de smaak.
Monsieur Paul gebruikt voor deze gratin dikke rechte macaroni, type 44, sommige Italiaanse delicatessenwinkels verkopen dit.
Als u het niet kunt vinden, is dunne penne een goed alternatief.
Om in de sfeer te blijven, citeer ik Paul letterlijk bij de beschrijving van het recept.

De combinatie van tonijn met gesmolten kaas klinkt verrassend, maar is erg lekker.
Probeer het maar eens.
Cheddarkaas is het lekkerst, maar een jong belegen Goudse kan ook.
Zet de belegde sandwiches even onder de grill tot de kaas is gesmolten.
Of leg de sandwiches naast elkaar in een grote koekenpan en laat de kaas in afgedekte pan smelten.
Dit is een lekker lunchgerecht voor het weekend.

Novara, een Provincie in de Italiaanse regio Piemonte, staat onder andere bekend om zijn rijst en om de Gorgonzola, die heerlijke blauwschimmelkaas die in een milde (dolce) en pikante versie wordt gemaakt.
Vanaf morgen gaat in een aantal Italiaanse restaurants de ‘week van de smaken van Novara’ van start en wordt er tot en met zondag 13 oktober een menu geserveerd met mooie Novarese ingrediënten.
Het menu is ongeveer als volgt samengesteld: een salade met rode rijst en pikante gorgonzola, risotto met pompoen en gorgonzola dolce, gestoofd rundvlees op een bedje van zwarte rijst en als dessert een warm taartje met rijst en witte chocolade.
Niet elk restaurant zal precies dit menu serveren, maar veel zal het niet afwijken.
Afgelopen week kreeg ik vast een voorproefje van dit menu en daarvan geef ik u de risotto met pompoen en gorgonzola.   
Dit zijn de deelnemende restaurants;
In Amsterdam: Bellini, Pino Divino en Roberto’s-Hilton Amsterdam
In Brielle: Primo Piano vino e cucina
In Den Haag: Vino & Cucina en Sapori d’Italia
In Leidschendam: Villa Rozenrust
In Lisse: Il Mulino
In Ridderkerk: La Maremma
In Markelo: Il Campanile
In Vaals: Schatuil

Cervelle de Canut, letterlijk vertaalt ‘de hersenen van de zijdewevers’, is een typisch recept uit de Lyonese keuken.
Daar bloeide in de achttiende en begin negentiende eeuw een rijke zijde-industrie.
Waarom het recept zo heet? Daarover bestaande meerdere verhalen.
De een vertelt dat dit recept vanwege zijn eenvoud werd genoemd naar de ‘simpele’ zijdewevers, de rijke bevolking van Lyon keek neer op de eenvoudige arbeiders.
Een andere versie legt de link met het doekje dat in de vorm, waarin de kaas uitlekte, werd gelegd.
En er zullen ongetwijfeld nog andere versies de ronde doen.
Maar de meest waarschijnlijke verklaring is deze; de rijken van Lyon aten in die periode vaak lamshersenen een lekkernij die de arme arbeiders zich niet konden veroorloven.
Omdat cervelle de canut qua uiterlijk op lamshersenen lijkt, aten ze dit gerecht als ‘goedkope’ vervanging.
Het allerbelangrijkste is dat dit een heerlijke spread is die op toast en (geroosterd) stokbrood of pain de campagne kan worden geserveerd als hapje of klein voorgerecht bijvoorbeeld.
Het wordt gemaakt met fromage blanc en faiselle, dat is die verse kaas van een à twee dagen oud die nog uitlekt in een vorm met gaatjes.
In Frankrijk ligt deze kaas bij elke kaasboer, maar in Nederland is het misschien een probleem om dit te vinden.
In dat geval kunt u ook verse roomkaas gebruiken en deze verdunnen met een beetje crème fraîche.
Of, en ik vind dat extra lekker, een heel verse geitenkaas gebruiken en ook deze met een beetje crème fraîche verdunnen.
Een andere mogelijkheid is om volle kwark of een volle Griekse yoghurt enkele uren te laten uitlekken in een zeef met daarin een doek.
Het resultaat wordt dan iets anders, iets dunner en zuurder, zodat u geen crème fraîche meer hoeft toe te voegen.

Kleine hartige taartjes met sjalot zijn heerlijk voor een makkelijke zaterdag bijvoorbeeld.
De vormpjes met deeg vullen en het bakken van de sjalotjes kan al van tevoren gebeuren, vlak voordat de taartjes de oven in gaan moet dan alleen nog het eimengsel gemaakt worden, daarna doet de oven de rest.
Zoek naar middelgrote sjalotjes, die passen precies in de vormpjes.
Eventueel kunt u ze vervangen door kleine rode uien, 2-3 stuks is dan voldoende.
U behandelt ze precies zoals de sjalotjes.
Misschien is de ei-roomvulling wat aan de royale kant, dat is afhankelijk van de vormpjes, maar in dat geval kunt u er een extra taartje bij maken met een extra plakje deeg.
Mocht de vulling nog niet gestold zijn, maar de deegranden al wel goudgeel?
Dek de deegranden dan af met aluminiumfolie en bak de taartjes nog iets langer.